22 dec

Work life balance, werk prive balans, werkdruk en werkstress. Veel termen, veel aandacht, maar wie moet nu in actie komen en wie wordt er beter van?

Ik vind het nogal een heftig gegeven: Ongeveer 40 procent van de werkende Nederlanders ervaart werkdruk. Vorig jaar gaf ruim twee miljoen mensen aan regelmatig onder hoge tijdsdruk te moeten werken.Afgelopen week zag ik heel veel artikelen over worklife balance, werkdruk, stress, oa.  NU.nl: ‘” De werkgerelateerde psychische klachten worden vaak veroorzaakt door een verstoorde balans tussen werk en privé, werkdruk, baanonzekerheid, of agressie en geweld op de werkvloer, geeft minister Lodewijk Asscher (Sociale Zaken en Werkgelegenheid) aan de Tweede Kamer in een brief: “Hoofdlijnen aanpak Psychosociale arbeidsbelasting”. Bij veel bedrijven is het onderwerp nog onvoldoende bespreekbaar, aldus Asscher, die er daarom vier jaar lang samen met werkgevers en werknemers extra aandacht aan gaat besteden.Asscher wil in eerste instantie de grootste risico’s aanpakken: werkdruk, agressie, geweld en intimidatie op en rond het werk. Ongeveer 40 procent van de werkende Nederlanders ervaart werkdruk. Vorig jaar gaf ruim twee miljoen mensen aan regelmatig onder hoge tijdsdruk te moeten werken.

 shutterstock_147127769Stress en economie

Ook verscheen een interessant artikel in de Volkskrant naar aanleiding van de lezing van Paul Verhaeghe in De Balie. Hij geeft aan dat onze ziekten zijn niet onze eigen schuld zijn, maar voort komen uit stress die is gerelateerd aan de economie. Chronische stress speelt een rol  bij hartritmestoornissen, hoge bloeddruk, hartaanvallen, rug- en hoofdpijn, spijsverteringsmoeilijkheden, te veel of te weinig eten, verhoogd alcohol-, nicotine- en medicijngebruik, ernstige slaapmoeilijkheden, angst en depressie. Bij mensen met te veel werk zit het teveel niet in de fysieke zwaarte, maar in de organisatie van de arbeid. De druk om te produceren blijft stijgen, terwijl de werkzekerheid alleen maar daalt (denk aan flexibele arbeid). Iemands prestaties worden afgemeten aan die van anderen; collega’s worden concurrenten. Verhaeghe geeft: ” Onze nine to five jobs zijn dat meer en meer slechts op papier. Hoger opgeleiden zijn overal en ten allen tijde bereikbaar en beschikbaar; lager opgeleiden zullen straks twee jobs combineren. En beiden hebben nog nauwelijks tijd voor kinderen en partner. De richting waarin die aanpak moet gaan, is deze van een duurzame economie ten dienste van de maatschappij, en niet omgekeerd. Duurzaam zowel voor de mens als sociaal wezen, als voor onze omgeving. Dat zal niet vanzelf gaan en tijd vragen. De geschiedenis van de 20ste eeuw leert ons dat de enige manier om dit te realiseren een collectieve aanpak is, waarbij mensen zich in groep verzetten en inzetten, met solidariteit als sleutelwoord”.  Bijna tegelijkertijd lees ik een inspirerend artikel over time management waarin wordt gesteld dat het zinvol en waarde toevoegend is om soms afstand te nemen van je werk en bewust niet te werken. Vorig jaar om deze tijd blogde ik ook over work life balance, ik gaf toen al aan dat het DE trend was voor 2013, maar is er nu echt iets veranderd? Nee!

Veranderen, daar moet je PIJN voor voelen!

Wie neemt nu de verantwoordelijkheid op zich? De werknemer de werkgever of de overheid? Dit is niet mijne eerste blog over met deze vraag en zal zeker ook niet het laatste blog zijn hierover! Maar….actie is nodig, zoals ik ook vorig jaar blogde. Maar ik ga nu een sta verder. Ik ben bezig met een wetenschappelijk onderzoek naar de rol van lijnmanaers in dit proces.”Wat beïnvloedt lijnmanagers van organisaties in Nederland met betrekking tot het supporten van work life balance programma’s?” Het is veel beschreven in de Work Life Balance literatuur dat de support van de lijnmanager een zeer belangrijke factor is in beleving en output van WorK Life Balance van werknemers. McCarthy (2010) geeft aan dat de lijnmanager een zeer kritische determinant is van WLB policy effectiviteit. McCarthy heeft een onderzoek gedaan in Ierland (2010).

Wetenschappelijk onderzoek naar de rol van lijnmanagers met betrekking tot work life balance en werkdruk!

Ik zit midden in mijn onderzoek, ik ga in januari en februari 2014 lijn managers interviewen. Maar ben in de tussentijd benieuwd naar de meningen van een ieder, want er is veel wetenschappelijk onderzoek maar weinig specifiek over de Nederlanse lijnmanagers. Mijn ervaring uit trainingen die ik afgelopen jaar weer volop heb gegeven over dit onderwerp is dat managers de werkdruk en stress van hun medewerkers niet zien of niet willen zien. Struisvogel politiek? Of niet durven? Of is de perceptie dat stress voor “watjes” is? Is werkprive of work life balance wellicht een besmette term in Nederland? Dat worklife balance of werk prive balance niet alleen voor ouders geldt, is allang aangetoond door Jarrod haar, een onderzoeker uit Nieuw Zeeland.

shutterstock_107568554 (2)Lijnmanagers, geef je mening!

Lijnmanagers van Nederland, laat jezelf horen. gebruik deze kerstperiode eens om na te denken. Op basis waarvan durf je wel, wanneer ga je keuzes maken om in actie te komen. Kortom: “Wat beinvloedt lijnmanagers van organisaties in Nederland met betrekking tot het supporten van work life balance programma’s?” En welke term is een goede vervanger voor “de wellicht “besmette: term werk privé balans of work life balance?

Annemie Schuitemaker

Directeur Career & Live en onderzoeker

PS Care less and you’ll stress less!