10 feb

Female Leadership Journey in India: 21 vrouwen, Microkrediet voor Moeders en Goeroe Sri Sri

Sinds maandag ben terug in Nederland en ik maak de balans op. Wat heeft de reis naar India me gebracht? “De Female Leadership Journey naar India biedt je de kans in een land vol spiritualiteit en diversiteit je persoonlijke leiderschapsstijl verder te ontwikkelen. Door reflectie en verbinding met jezelf en je omgeving draag je bij aan een betere wereld.” Dat waren de beloftes die ik las en hoorde voordat ik vertrok naar India. Voordat ik vertrok naar India wist ik desondanks niet goed wat ik kon verwachten.

Waarom maakte ik deze reis?
Ik had meerdere redenen. India is een land dat ik perse wilde bezoeken, dat wist ik al sinds mijn kindertijd. Het land fascineert me. Een bezoek aan Dalith vrouwen, gekoppeld aan een project van Micro Krediet voor Moeders deed mijn van oorsprong Cultureel Antropologe hart sneller kloppen. Daarbij wil ik meer betekenen voor de wereld. En het bezoeken van een Ashram was een andere meisjesdroom van mij, al lang voordat “eten bidden en beminnen” een hit werd.

Alles samen delen
Ik kan maar 1 ding zeggen, zonder te overdrijven. Dit was werkelijk de meest bijzondere reis die ik ooit heb gemaakt. 10 dagen leefde ik intensief samen met 20 andere vrouwen die ik niet kende. Nu zijn ze “zussen” geworden. Van nature ben ik geen groepsmens en de eerste dagen vond ik best zwaar: constant leven met 20 andere vrouwen om me heen. Een kamer delen (ik had besloten al mijn grenzen over te gaan, dus ook een kamer te delen). Ik bleek de meest fantastische roommate te hebben die er bestaat, Dorien Groot. Wat een kanjer. In plaats dat ik me opgelaten voelde, voelde het vertrouwd. Deelden we zaken en was ze er op momenten dat ik er helemaal doorheen zat. En ik kom mezelf behoorlijk tegen op sommige momenten! Laat ik eerlijk zijn, het onderdeel van het programma (het ontwikkelen van mijn persoonlijke leiderschap), dat was er voor anderen, niet voor mij. Ik wist alles, kende mezelf, ben een ervaren coach, manage en leid Career & Kids/Career & Live. Appeltje eitje, nietwaar? Maar na 2 dagen, Yoga, meditatie (2 dingen waar ik altijd wars van ben- of liever gezegd- was) en een aantal persoonlijke oefeningen met de groep en groepsleden, zorgden dat ik door grenzen heen ging, patronen ontdekte die ik nog nooit had gezien of gevoeld. Ik was in een compleet andere wereld, zonder werk, gezin, partner. In een land met andere geuren, andere kleuren……..en ontmoette mezelf. Voor het eerst in 50 jaar, zag ik en voelde ik mezelf zoals ik ben. En de 20 vrouwen…dat waren geen vijanden, geen vreemden, maar zussen die me opvingen. En ik ben er trots op! Op mijn zussen en op mezelf!

India in alle hevigheid
India is anders, voelt anders, ruikt anders. Het voelt voor mij als thuiskomen, er was geen cultuur shock. Na 3 dagen vertrokken we naar de Budabudakala gemeenschap (Microkrediet voor Moeders heeft samen met RAIDS een fonds gecreëerd voor vrouwen van de Budabudakala gemeenschap om hen van goedkope leningen te kunnen voorzien. Een mooi aspect van dit project is dat de verantwoordelijkheid voor het monitoren van de leencyclus en de terugbetaling daarvan niet wordt gedaan door RAIDS, maar door MACTS, een federatie van vrouwelijke zelfhulpgroepen ). Na 7 uur in een bus te hebben gehobbeld, komen we moe aan. We stappen uit de bus….en daar staan tientallen vrouwen en mannen ons op te wachten met bloemen, muziek en dans. Nog nooit heb ik me ergens zo welkom gevoeld. Wat een blijdschap, wat een vrolijkheid, wat een oprechte aandacht. We worden “geëerd” met sjaals, bloemen, woorden, aandacht. Het raakt me. We bezoeken de community en gaan met vrouwen wiens taal we niet spreken aan de slag. We maken kettingen en wandkleden. Het is wonderbaarlijk. Zonder taal kun je uitstekend communiceren. Je maakt echt contact en met diverse vrouwen bouw je echt een band op, zie bijgevoegde foto, die zegt meer dan honderd woorden. Na drie dagen vertrekken we en  nemen we huilend, zonder woorden, afscheid. Ik heb echt een andere wereld gezien. Bittere armoede, maar vooral ook blijdschap, vrolijkheid. Geen slachtoffers, maar sterke vrouwen, blije vrouwen, oprechte vrouwen, trotse vrouwen. We nemen afscheid en stil zitten we in de bus, ieder met zijn eigen gedachten. Ik heb geleerd dat de kracht van vrouwen enorm is, de empoweren van vrouwen zin heeft. Dat wij vrouwen het verschil kunnen maken. En dat een community elkaar kan opvangen, dat SAMENwerken echt zin heeft. Dat oprechte aandacht bestaat en dat de samenwerking van Oost en West iets moois kan opleveren!

De ashram & alle remmen los
We vertrekken naar de ashram van Sri Sri, de goeroe van Art of Living. Mijn nuchtere Hollandse aard kijkt met argusogen. Wat is dit nu weer? Mannen in witte kleding, met lange zwarte haren. Een goeroe die wordt aangesproken met His Holiness. Dat is echt te veel voor ons, maar……..de cursus Art of Living, een ademhalingstechniek, levert mij heel veel op. Ik vind rust, ik kan echt ademen. Wat gebeurt er met mij. Waar blijft mijn Hollandse nuchterheid? Door echt los te laten, door echt te ont-moeten en te voelen, ben ik “uit” mijn hoofd gegaan. Ik heb gezien, gevoeld, gelachen en gehuild. Ik ben nog steeds Annemie, een Hollanse nuchtere meid (nou ja als 50 jarige ben ik een vrouw). Maar anders. Ik heb India in mijn hart gesloten, ik heb echt contact gemaakt met Indiase vrouwen, soulmates. Ik heb 20 nieuwe zussen gekregen. Ik ben op Yoga gegaan in Nederland (en wie mij goed kent moet nu echt even lachen). Maar ik heb meer rust dan ooit. Ik leef in het nu, voel met hoofd en hart, adem en geniet! Deze reis had ik niet willen missen. Dit was met recht een life changing journey!

Annemie Schuitemaker, helemaal in balans
PS maar mijn Westerse “Shop shop till you drop”, die ben ik niet kwijt. Ik had een overgewicht van 3 kilo door alle moois sjaals die ik heb gekocht in India