De druk op ouders is geen individueel falen, maar een maatschappelijk probleem

40% van de ouders staat op omvallen. We pakken dit toch het individueel op. Zoals altijd.  En de gemiddeld werkgever, die stuurt een   fruitschaal, als het al te laat is. In het FD staat een mooi artikel over fafo ouderschap, mede gebaseerd op een recent onderzoek
van Erasmus Universiteit Rotterdam: Ouders onder druk, Dit onderzoek zegt  met grote letters wat veel mensen al jaren fluisteren tussen de middag, in de auto op weg naar de opvang, of ’s avonds laat als de kinderen eindelijk slapen: Ouderschap is pittig. Uitputtend. En wie dat niet in de krant zegt, zegt het wel tegen zichzelf. Om drie uur ’s nachts. 4 op de 10  ouders ervaart klachten die passen bij een parental burnout: extreme vermoeidheid, emotionele afstand tot de kinderen, het gevoel voortdurend in de overlevingsstand te staan. En toch rijden ze ’s ochtends naar kantoor, zetten hun beste gezicht op, en zeggen ‘goed!’ als iemand vraagt hoe het gaat. Want zo doen we dat hier.

Het individuele sprookje

Driekwart van de ouders kreeg het afgelopen jaar geen hulp bij de opvoeding. Niet van vrienden. Niet van buren. Niet van de bredere gemeenschap die in alle regeringsverklaringen bestaat maar in de praktijk druk bezig is met zijn eigen burnout. Ouders doen het zelf. Want hulp vragen voelt als falen. En falen voelt als iets wat je niet doet als je een goede ouder wilt zijn. En een goede ouder willen zijn voelt als de enige optie, want je kind verdient het beste. Dat heb je gezien op Instagram. Tussen twee meetings door. Dit is geen individueel planningsprobleem. Dit is een systeem dat mensen uitknijpt en ze vervolgens vraagt of ze er zelf eens goed over hebben nagedacht.

“De druk op ouders is geen individueel falen, maar een maatschappelijk probleem. Wie investeert in ouders, investeert in de toekomst van kinderen.” —

Erasmus Universiteit Rotterdam

Privéstres heeft geen aparte inbox

In het boek Privéstress op de werkvloer staat iets wat iedereen die met mensen werkt zou moeten weten: privéstress stopt niet bij de voordeur van het kantoor. Ze gaat mee. Ze zit in je hoofd tijdens de vergadering. Ze bepaalt hoe je reageert op feedback. Ze maakt dat je om 16:45 niet meer écht aanwezig bent, terwijl je er wel bij zit. Werkende ouders nemen hun gezinsleven mee naar het werk. Altijd. De vraag is alleen of de organisatie dat ziet, of liever niet ziet, want het is zo ongemakkelijk om het erover te hebben. Uit onze whitepaper 7 (als aanvulling en verdieping op het boek Privestress op de werkvloer) “werkende ouders’ te lezen dat 95% van de gezinnen met kinderen de combinatie van werk, gezin en zorg als hun grootste uitdaging beschouwt. Niet een van de grote uitdagingen. De grootste. En toch behandelen we het als een privékwestie die medewerkers maar zelf moeten oplossen, liefst buiten werktijd.

Wat werkt wel?

De onderzoekers van de Erasmus pleiten voor een brede ouderschapsagenda. Ze willen zelfs een minister voor toekomstige generaties. Iemand die het belang van kinderen en ouders structureel meeweegt in beleid, over alle ministeries heen. Prachtig idee. Wij wachten daar niet op. Want terwijl Den Haag nadenkt, werken er nu al werkende ouders bij jouw organisatie. Die nu al moe zijn. Die nu al jongleren. Die nu al dingen laten vallen en het liefst niet hun werk, want dat is tenminste iets wat ze zelf kunnen controleren.
Wat helpt is niet ingewikkeld. Het vraagt wel lef. Leidinggevenden die het gesprek aangaan. Beleid dat ruimte biedt in plaats van alleen procedures beschrijft. Een cultuur waarin zeggen dat het zwaar is, geen carrièrerisico is. En aandacht voor het hele leven van een medewerker, niet alleen de 38 uur die op papier vergoed worden.
Privéstress op de werkvloer begint niet bij het werk. Maar ze eindigt er wel als je er als werkgever niet op inspeelt.

Wil je weten hoe jouw organisatie werkende ouders écht kan ondersteunen? Vraag gratis de whitepaper 7 “Werkende ouders” aan of lees het boek Privéstress op de werkvloer,  het standaardwerk voor HR-professionals, leidinggevenden en directeuren die begrijpen dat mensen meer zijn dan hun functieomschrijving. Wil je echt aan de slag en privéstress opnemen in je vitaliteitsbeleid, vraag dan de gratis quickscan privestress op de werkvloer aan of maak een afspraak voor eenn analyse & advies en/of hierover aan. Of neem deel aan een van de de masterclasses. Deze zijn ook incompany mogelijk.

Annemie Webers

Career & Live directer